Over Briefje van Jan

Geert Wilders

Beste Geert, Alle partijleiders van wie Mona Keijzer zetels wil afsnoepen, zwegen haar gisteren rond de presentatie van haar nieuwe beweging dood. Da’s een beproefde tactiek. Dilan Yesilgöz, Joost Eerdmans, Lidewij de Vos of haar tijdelijke vervanger Ralf Dekker, Rolo Bontenbal (lééft die eigenlijk nog?), Henk Vermeer, Chris Stoffer en de erven-Omtzigt, ze kozen er allemaal voor om haar volstrekt te negeren. Wat je aandacht geeft, groeit. Dus wat je geen aandacht geeft, groeit misschien niet. Er was één uitzondering. Jij. Jij citeerde op Twitter een zin uit het Telegraaf-interview met Mona (“Een Marokkanenprobleem hoor je mij niet zeggen…”) en concludeerde: “CDA 2.0 dus”. Even je 1.579.911 volgers laten weten dat ze oude wijn in nieuwe zakken gepresenteerd kregen. Jij wist toen nog niet welke ambities Mona zou gaan uitspreken bij de echte presentatie van haar ‘sociaal-conservatieve beweging’. Twintig tot dertig zetels (“Want alleen met dat zetelaantal tel je mee in de politiek”) en het premierschap, als eerste vrouw. Moest je ook lachen? Alles kan gaan vliegen natuurlijk, dus ook de nieuwe beweging van Mona Keijzer. Maar daarvoor is toch echt een keiharde voorwaarde dat de Staatsomroepen en de systeemcouranten die bij elke Tweede Kamerverkiezing een darling kiezen die ze op het schild hijsen (zie: Klaver, Kaag, Omtzigt en Jetten) Mona Keijzer gaan helpen. En dat is uitgesloten. Want zij is (in tegenstelling tot Klaver, Kaag, Jetten en de meeste journalisten) niet links, maar rechts. En zij is, in tegenstelling tot Omtzigt, niet het gezicht van de strijd tegen grootschalige overheidsmisdaden, maar iemand die gewoon een stevig rechtse mening heeft. En een denktank. En nog geen geld. En nog geen aansprekende mensen.

Openbaar waar het kan.
Privé waar het hoort.