Nuncius

Over Mark Rutte

wanneer wordt informatie in je omgeving jouw informatie?

Bij de Teevendeal kwam een bijzonder probleem naar voren rond het ministerie van Algemene Zaken. Meerdere directe medewerkers van premier Rutte beschikten over informatie over wat Fred Teeven zich herinnerde van het bedrag in de deal. Rutte verklaarde dat hij daar zelf niet over was geïnformeerd. De Tweede Kamer stelde vervolgens juist vragen over die scheiding tussen kennis binnen zijn directe ambtelijke omgeving en zijn eigen kennis. Daarmee wordt de belangrijkste vraag niet onmiddellijk of Rutte persoonlijk iets verborgen hield. De fundamentelere vraag is: wanneer behoort informatie die aanwezig is binnen de directe bestuurlijke omgeving van een minister-president tot zijn politieke verantwoordelijkheid? Als adviseurs informatie bezitten maar deze niet naar boven brengen, is dat dan bescherming van de bestuurder, normale ambtelijke filtering of een tekortkoming in de informatieorganisatie? Hoeveel moet een premier zelf actief opvragen wanneer een onderwerp politiek gevoelig wordt? Wanneer mag hij vertrouwen op de selectie van zijn medewerkers en wanneer moet hij die selectie juist wantrouwen? Nog een andere vraag: als een bestuurder later kan zeggen dat hij bepaalde informatie persoonlijk niet kende, terwijl zijn organisatie haar wel bezat, waar ligt dan precies de grens tussen niet weten en niet georganiseerd hebben dat je het kon weten? Dat onderscheid is belangrijker dan één individuele beschuldiging.